E-commerce

Co obejmuje EAA w tym obszarze

E-commerce to jedna z kategorii usług wymienionych wprost w załączniku I do EAA: strona internetowa lub aplikacja skierowana do konsumentów, która pozwala zawrzeć umowę sprzedaży. Obejmuje to całą ścieżkę zakupową, którą faktycznie przechodzi klient — nie tylko stronę główną i nie tylko sam etap płatności rozpatrywany w oderwaniu od reszty. Katalog, po którym łatwo się poruszać, lecz w którym płatności nie da się sfinalizować bez użycia myszy, wciąż nie spełnia tego, do czego zmierza EAA.

Obowiązek spoczywa na podmiocie gospodarczym oferującym usługę konsumentom w UE, niezależnie od tego, gdzie sam podmiot ma siedzibę. Sprzedawca spoza UE prowadzący sprzedaż na rynek unijny znajduje się w tej samej sytuacji co podmiot z siedzibą w państwie członkowskim.

Ścieżka zakupowa od początku do końca

Zakres warto tu traktować jako sekwencję kroków, ponieważ każdy z nich ma tendencję do wprowadzania własnego rodzaju usterki: wyszukiwanie i przeglądanie produktów, strony produktowe, koszyk, finalizacja zamówienia — w tym wybór metody płatności, formularze adresu i karty płatniczej oraz obsługa błędów — zakładanie konta i logowanie, potwierdzenie zamówienia oraz powierzchnie, do których klienci wracają już po zakupie: historia zamówień, zwroty i obsługa klienta.

W tej sekwencji mieszczą się także komponenty dostarczane przez zewnętrznych dostawców. Ramki (iframe) płatności, widżety wyszukiwania adresu i banery zgody są często dostarczane przez dostawcę zewnętrznego, a nie budowane samodzielnie, ale wciąż stanowią część procesu zamówienia, który musi przejść klient — dlatego przegląd tego procesu musi obejmować także je.

Gdzie obowiązek faktycznie ma zastosowanie

EAA obowiązuje od 28 czerwca 2025 r. Mikroprzedsiębiorstwa — zatrudniające mniej niż 10 osób i osiągające roczny obrót lub sumę bilansową nieprzekraczającą 2 mln EUR — świadczące usługi są zwolnione z wymogów dostępności, choć jest to wąski wyjątek, który nie obejmuje każdego małego sklepu internetowego. To, czy dany sklep wchodzi w ten obszar i czy przysługuje mu zwolnienie, jest ustaleniem, którego musi dokonać podmiot go prowadzący — nie coś, co strona taka jak ta może rozstrzygnąć w oderwaniu od konkretnego przypadku.

Na co audytorzy patrzą najpierw

W praktyce pierwszy przegląd koncentruje się zwykle na tych fragmentach ścieżki, w których można faktycznie stracić zakup: czy pola formularza zamówienia zachowują widoczną, programistyczną etykietę we wszystkich stanach; czy błąd jest ogłaszany i powiązany z polem, którego dotyczy; czy zmiany w koszyku i cenie są udostępniane technologii wspomagającej w momencie, gdy następują, a nie tylko wizualnie; oraz czy każdy element sterujący w procesie — wyszukiwanie, filtry, liczniki ilości, wybór metody płatności — da się osiągnąć i obsłużyć wyłącznie za pomocą klawiatury, ze wskaźnikiem fokusu rzeczywiście widocznym na każdym etapie.